تبلیغات
زندگی ما - مطالب ابر شعر

داراها و ساراها

شنبه 7 دی 1387  08:37 ق.ظ

سروده ای از شاعر بسیجی ...جانباز شهید ابوالفضل سپهر:

         هنگام جنگ دادیم صدها هزار دارا                 شد كوچه های ایران مشكین ز اشك سارا

 سارا لباس پوشید ، با جبهه ها عجین شد              در فكه و شلمچه ، دارا بروی مین شد

       چندین هزار دارا ، بسته به سر ، سربند           یا تكه تكه گشتند یا كه اسیر و دربند

      سارای دیگری در ، مهران شده شهیده              دارا كجاست ؟ او در ، اروند آرمیده

             دوخته هزار سارا ، چشمی به حلقه در               از یك طرف و دیگر چشمی ز خون دل ، تر

       سارا سؤال می كرد ، دارا كجاست اكنون ؟             دیدند شعله ها را در سنگرش به مجنون

              خون گلوی دارا آب حیات دین است           روحش به عرش و جسمش ، مفقود در زمین است

     در آن زمانه رفتند ، صدها هزار دارا           در این زمانه گشتند ده ها هزار« دارا »

    هنگام جنگ دارا گشته اسیر و دربند              دارای این زمان با بنزش رود به دربند

 دارای آن زمانه بی سر درون كرخه            سارای این زمانه در كوچه با دوچرخه

 در آن زمانه سارا با جبهه ها عجین شد            در این زمانه ناگه ، چادر( لباس جین ) شد

 با چفیه ای كه گلگون از خون صد چو داراست             سارا ، خود از برای جلب نظر ، بیاراست

 آن مقنعه ورافتاد ، جایش فوكول درآمد            سارا به قول دشمن از اُمّلی درآمد

 دارا و گوشواره ، حقّا كه شرم دارد!                در دستهایش امروز ، او بند چرم دارد

 با خون و چنگ و دندان ، دشمن ز خانه راندیم         اما به ماهواره تا خانه اش كشاندیم

یا رب تو شاهدی بر اعمالمان یكایك                    بدم المظلوم یاالله ، عجّل فرجه ولیّك

    جای شهید اسم خواننده روی دیوار                 آنها به جبهه رفتند اینها شدند طلبکار
....................................................................................................................................................................
بابام شده نردبون ؟   

                    اتل‌ متل‌ توتوله                               چشم‌ تو چشم‌ گلوله                          
اگر پاهات‌ نلرزید                                   نترسیدی‌ قبوله
دیدم‌ كه‌ یك‌ بسیجی                               نلرزید اصلاً پاهاش
جلو گلوله‌ وایستاد                                زُل‌ زده‌ بود تو چشاش
گلوله‌ هم‌ اومد و                               از دو چشم‌ مردونه
گذشت‌ و یك‌ بوسه‌ زد                                بوسه‌ای‌ عاشقونه
عاشقی‌ یعنی‌ اینكه                               چشمهایی‌ كه‌ تا دیروز
هزار تا مشتری‌ داشت                            چندش‌ میاره‌ امروز
اما غمی‌ نداره                                   چون‌ عاشق‌ خداشه
بجای‌ مردم‌ خدا                                         مشتری‌ چشماشه
یه‌ شب‌ كنار سنگر                                    زیر سقف‌ آسمون
میای‌ پیش‌ رفیقت                                    تو اون‌ گلوله‌ بارون
با اینكه‌ زخمی‌ شده                           برات‌ خالی‌ می‌بنده
میگه‌ من‌ كه‌ چیزیم‌ نیست                            درد میكشه‌ می‌خنده
چفیه‌ رو ور میداری                                     زخم‌ اونو می‌بندی
با چشمای‌ پر از اشك                                 تو هم‌ به‌ اون‌ می‌خندی
انگاری‌ كه‌ میدونی                                   دیگه‌ داره‌ می‌پّره
دلت‌ میگه‌ كه‌ گلچین                                  داره‌ اونو می‌بره
زُل‌ میزنی‌ تو چشماش                                با سوز و آه‌ و با شرم
بهش‌ میگی‌ داداش‌ جون                             فدات‌ بشم‌ دمت‌ گرم
میزنی‌ زیر گریه                                         اونم‌ تو آغوشته
تو حلقه‌ دستاته                                   سرش‌ روی‌ دوشته
چون‌ اجل‌ معلق                               یه‌ دفعه‌ یك‌ خمپاره
هزار تا بذر تركش                                توی‌ تنش‌ میكاره
یهو جلو چشماتو                                    شره‌ خون‌ می‌ گیره
برادر صیغه‌ایت                                      توبغلت‌ میمیره
هیچ‌ می‌دونی‌ چه‌ جوری                            یواش‌ یواش‌ و كم‌كم
راوی‌ یك‌ خبرشی                             یك‌ خبر پراز غم
به‌ همسفر رفقیت                                  كه‌ صاحب‌ پسر شد
بری‌ بگی‌ كه‌ بچه                                   یتیم‌ و بی‌پدر شد
اول‌ میگی‌ نترسین                              پاهاش‌ گلوله‌ خورده
افتاده‌ بیمارستان                                      زخمی‌ شده‌، نمرده
زُل‌ میزنه‌ تو چشمات                                 قلبتو می‌سوزونه
یتیمی‌ بچه‌ شو                                     از تو چشات‌ میخونه
درست‌ سال‌ شصت‌ و دو                         لحظة‌ تحویل‌ سال
رفته‌ بودیم‌ تو سنگر                                 رفته‌ بودیم‌ عشق‌ و حال
تو اون‌ شلوغ‌ پلوغی                                  همه‌ چشارو بستم
دستهاتوی‌ دست‌ هم                            دورسفره‌ نشستیم
مقلب‌ القوب‌ رو                                  با همدیگر می‌خوندیم
زوركی‌ نقل‌ ونبات                                   تو كام‌ هم‌ چپوندیم
همدیگر و بوسیدیم                                قربون‌ هم‌ میرفتیم
بعدش‌ برا همدیگر                                 جشن‌ پتو گرفتیم
علی‌ بود و عقیلی                                    من‌ بودم‌ و مرتضی
سید بود و اباالفضل                                 امیرحسین‌ و رضا 
حالا ازاون‌ بچه‌ ها                                فقط‌ مرتضی‌ مونده
همونكه‌ گازخردل                                    صورتشو سوزونده
آهای‌ آهای‌ بچه‌ ها                                     مگه‌ قرار نذاشتیم
همیشه‌ با هم‌ باشیم                               نداشتیما، نداشتیم
بیاین‌ برا مرتضی                                        كه‌ شیمیایی‌ شده
جشن‌ پتو بگیریم                                     خیلی‌ هوایی‌ شده
می‌سوزه‌ و می‌خنده                                خیلی‌ خیلی‌ آرومه
به‌ من‌ میگه‌ داداش‌ جون                                 كار منم تمومه
مرتضی‌ منم‌ ببر                                        یا نرو، پیشم‌ بمون
میزنه‌ تو صورتش                                         داد میزنم‌ مامان‌ جون
مامان‌ میاد ودست                                       بابا جون‌ و میگیره
بابام‌ با این‌ خاطرات                                  روزی‌ یه‌ بار میمیره
فقط‌ خاطره‌ نیست‌ كه                                     قلب‌ اونو سوزونده
مصلحت‌ بعضی‌ها                                            پشت‌ اونو شكونده
برا بعضی‌ آدما                                         بنده‌های‌ آب‌ و نون
قبول‌ كنین‌ به‌ خدا                                     بابام‌ شده‌ نردبون
همونایی كه راه                                         دزدی رو خوب می دونن
ما خون دادیم و اون ها                                       عین زالو می مونن
دشمنای انقلاب                                   ترسوهای بی پدر
آهای غنیمت خورا                                   بپا بابا ، یواش تر
ای كه به این انقلاب                                   چسبیدی عین كنه
خط و نشون می كشی                                    النگوهات نشكنه
فكرنكنی علی رو                                           ماها تنها می ذاریم
مااهل كوفه نیستیم                                   دخلتونو میاریم


نوشته شده توسط: reza | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: شعر ،

به تو میاندیشم

سه شنبه 30 مهر 1387  08:02 ق.ظ

نوع مطلب :عمومی ،

سلام
من با شعره های فریدون مشیری خیلی حال میكنم
مخصوصا این یكیش

تقدیم به شما

همه میپرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلكش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
كه ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش كبوترها
چیست در كوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
كه تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
مه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش كبوترها
نه به این آتش سوزنده كه لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاك شقایق را در سینه كوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را میشنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تك و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال كه باشم به تو میاندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریكی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
اینك این من كه به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی كن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یك نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

شعر از : زنده یاد فریدون مشیری

نوشته شده توسط: reza | آخرین ویرایش:سه شنبه 30 مهر 1387 | نظرات ()

برچسب ها: شعر ،